OCAK.....

 

     

          Çocukluğum, gençliğim hep onunla geçti.... En zor anlarımızda, en üzüntülü, en neşeli anlarımızda hep o yanımızdaydı. Anadolu lehçesiyle söylediği sevgi sözleri ile her zaman bizi kahkahaya boğdu... O yokken bile onun sözleri hep ağzımızda, birbirimize söyler gülerdik...

         Ramazanlar onun sayesinde hep özlenen ay oldu. Keteler yapıldı, sahurlara kalkıldı. Namazlar kılındı, Kuran'lar okundu. Çaylar kıtlama, tatlılar baklavaydı..... Evin içinde onun sayesinde bir ramazan huzuru vardı her zaman ...

        Sıkıntı onun yanında sanki yok olurdu ona sarılınca.....Sevgi bir insanın ellerinde, dudaklarında bu kadar mı hissedilir... O bize hissettirirdi bizi ne kadar çok sevdiğini....Hepimize tüm torunlarına.... Çok erken yaşta 6 çocukla dul kaldı... Çok mücadele verdi, çok zorluklar yaşadı.....

        Evet sevgili Anneannem..... Eminim tüm torunlar benimle aynı fikirdeler... Onu sevmeyen, onu yokluğunda aramayan bir tek torun bile yoktur...
                                                               

      Ocak ayı onun bu dünyadan göçtüğü ay....

      Hep derlerdi burnumun direkleri sızlıyor diye...Bu ne demek derdim çook eskiden....Anladım ki birini çok özleyince, gözyaşları göz pınarına toplanınca burnunun direkleri sızlamaya başlıyor.....

     Benimde birine sebepsiz yere kucak dolusu sarılmak istediğimde başlıyor burnumun direkleri sızlamaya.... Ne mutlu bize ki böyle bir insanın torunları olduk, ne mutlu bize ki onunla bu güzel anılara sahip olduk. O hep gönlümüzde hep bizimle....