30 Aralık 2011 Cuma
27 Aralık 2011 Salı
KIRMIZIII!!!!!
Ne kadar çok önemsiyoruz değil mi insanların düşüncelerini benim hakkımda ne düşünür, beni yanlış anlar, beni kötü kadın sanır...... Halbuki yaptığımız bir tek kırmızı ruj sürmek... Biz aynı biziz, aynı dost, aynı sırdaş tek yaptığımız kendimizi canlandırmak, umutların hiç bitmeyeceğinin haberini vermek, ruhumuzun hala genç olduğunu müjdelemek her ne kadar bedenimiz yaşlansada, kimseler bize yakıştıramasada, bu kısır çarkın işleyişine girsekte bir yerlerde, ruhumuzda bir köşede var kırmızı ruj sürme isteği.....
2011 biterken, şöyle bir geçmiş yılın sorgulamasını yaparken buldum kendimi... Bir yıl daha yaşlandım, hayatımdan bir yıl daha geçti ama bu yıl benden neler aldı, neler verdi? Ne sıkıntılar yaşadım ....Kimi zaman ruhum daralmış, patlamak üzereyken buldum kendimi, kimi zaman ağzım kulaklarımda....Binlerce şükürler olsun tüm yaşanmışlıklarıma.......Herşeyden önce sağlık bekliyorum. Şu an gerçi bir sağlık sorunum yok ama olsun önemli olan onu kaybetmeden şükretmesini, dua etmesini bilmekte...
Huzur bekliyorum... Şu anki huzurumun bozulmaması için, çevremdeki tüm insanları huzurlu görmek için......
Yeni dostlar bekliyorum, yeni arkadaşlar, yeni sırdaşlar....
Hayatıma artılar katacak yeni uğraşlar bekliyorum, bilmediğim ama şimdiye kadar neden öğrenmedim dediğim şeyleri öğrenmeyi bekliyorum....
Kim ne derse desin, kim ne düşünürse düşünsün başkaları için yaşamamayı öğrenmeyi bunu kendim için yapmayı bekliyorum.............
26 Aralık 2011 Pazartesi
HAMSİ KOYDUM TAVAYA.........
Hafta en az iki kez balık yemeli diyor uzmanlar... Biz bir kere bile yesek kardır... Çünkü biz hanımlar balık sonrası evin kokmasından hiç hoşnut olmayız. Günlerce balık kokusu eve siner...Birde hamsi ise yenen balık en az iki gün ev balık kokar.....
Bende hem en sağlıklısı olsun hemde ev en az koksun, etraf en az pislensin gibi isteklerimle balık pişirme konusunda bir çok seçenek deniyordum kiiiii......
Eşim kuzenlerinde yediği balığı anlata anlata bitiremedi ve hemen bizde de denendi ve onaylandı.....
Neden mi ?
1-Tavayı çok az sıvıyağla yağlıyorsunuz ama yağda kızartılmış gibi oluyor....
2-Ocak kirlenmiyor :)
3- Balık sonrası ev daha az balık kokuyor.....
4-Değişik bir baharatlı hamsi tadı.. Bu arada kekik hamsiye çok yakışıyor...
Yetmez mi!
Nasıl mı?
Ayıklanıp yıkanmış ve tuzlanmış balıklar yağlanmış tepsiye sıralanır... (Bu arada balıkları unlamıyoruz)
Üzerine bol kekik ve hafif pul biber döküyoruz.... Tavanın ağzını alüminyum folyo ile yanlarını kıvırarak kapatıyoruz....
Orta gözün kısık kısmında yarım saat pişiriyoruz....
Ve bol roka salatası eşliğinde afiyetle yiyoruz....
Demedi demeyin DENEYİN!
16 Aralık 2011 Cuma
GİTMEK…..
Son yıllarda hep gitmek istemiştim
Başka bir mekana
Başka bir ortama, insanlara, uzaklara….
Herkes aynı duygular içinde zaman zaman
Kiminle konuşsam kıyıda köşede kalmış duyguları var gitmeye dair
Her şeyi, herkesi bırakıp gitme isteği
Yanına almak istediği sadece sevdikleri
Buda onlara yetiyor zaten.
Sevdikleri yanında olunca her yer onun evi..
Hep düşüncede gitmek var
Ama sadece düşüncede….
Peki gerçekleşirse bu gitme düşüncesi…
Bir yanımız “kalk gidelim”
Öbür yanımız “otur oturduğun yerde” derse…..
Bu kadar mı hem çok üzgün, hem de çok mutlu olur insan……
Yıllarca istediğin gitme düşüncesi
Bir çırpıda gerçekleşmişse
Düşündüğün tüm zorluklar….
Bir çırpıda oluvermişse….
Ne olacak şimdi geride kalan yaşanmışlıklar…..
Hatıralar, dostlar, hikayeler
Camın önünde yıllarca yavrulayan kuşumuz
Şimdi kimin camına yuvasını kuracak….
Peki ya şimdi İpek’in üzgün mavi gözleri…..
Neden gidiyorsunuz diyen bakışları
Buruk kalbi nasıl onarılacak……
Gitmek ne zormuş meğer…
Omuzlarım düşük bu aralar….
Her an her şeye ağlayabilirim…
Hem sevinçten hem üzüntüden….
Tek sığındığım dağ var
Oda ZAMAN……
13 Aralık 2011 Salı
TİRAMİSUUUUU.........
İtalyanlar bu işi biliyor.....Bu lezzet gerçekten bambaşka... Hafta sonu gelen can dostlarımla paylaştık Mutluluklar paylaştıkça çoğalırmış... Damağınızda bıraktığı lezzet size beni hatırlatsın...
Yapması çook kolay... Tek püf nokta bir gün önceden yapın dinlensin. Kakao servis anında üstüne serpilirse daha iyi oluyor.. Geriye ise hoş sohbetler eşliğinde bol kahkahalar kalıyor... Her günümüz böyle olsun :)
Malzemeler;
İki paket kedidili (4/1'i artıyor)
Bir paket 3'ü bir arada nescafe
1 su bardağı sıcak su
Üstüne bol kakao Kreması;
Bir litre süt
3 yumurta sarısı
1,5 su bardağı tozşeker
4 çorba kaşığı un
1 paket vanilya
400 gr labne peyniri
Yapılışı;
Öncelikle süt, yumurta sarısı, tozşeker, un ile kremamızı pişiriyoruz. Ateşten alıp biraz soğutuyoruz. Labne peyniri ve vanilya ile mikserle çırpıyoruz. Büyük kare borcama dizdiğimiz kedidillerini hazırladığımız nescafenin yarısı ile ıslatıyoruz. Üstüne kremamızı döktükten sonra bir sıra daha kedidili ve krema koyuyoruz. Üstünü streçle kapatıp dolaba koyuyoruz. Ertesi gün servis sırasında üstüne kakao.... Afiyet olsuuun....
7 Aralık 2011 Çarşamba
HAYAAATT BENİ NEDEN YORUYOSUUUNN!!!!
Bize ne çok oyun oynuyor hayat değil mi? Ne zaman nerden vuracağı belli değil.... Bir bakıyorsunuz en kıymetlinizi alıyor, ayağınıza çelme takıyor, düşüyorsunuz düşüyorsunuz.....
Sıkılıp daralıyorsunuz, göğsünüz sancıyorr... Çözüm bulabilmek için her dala atlıyorsunuz yok mu bir açık kapı diye inliyorsunuz... Bazen gözünüzden yaşlar akıyor, bazen içiniz kan ağlıyor.....
Keşke ağlayınca herşey hallolsa ama olmuyor yinede gözyaşlarınız durmuyor.... Elinizden giden, varlığına alıştığınız, bütünleştiğiniz şeyler sizi terk edip gidiyor... Belkide gitmesi gerekiyor ve sizz çaresizce arkasından bakıyorsunuz. İstemesenizde kopuyorsunuz. Zamanın halledemeyeceği olay yok ama bir sabredebilsek... İçimize düşen koru söndürebilsek...
YENİ BAŞLANGIÇLARA.........
2 Aralık 2011 Cuma
GENZİMMM!.....
Kaç sabahdır uyandığımda genzim de sanki acı bir şey yemişim gibi yanma ve geniz akıntısı var..Günün iki vaktinde nüksediyor, sabah ve öğlen. Grip değilim diyorum, sinüzit olsam başımda ağrır diyorum...
Bugün bir doktora gözükeyim yine de diye aile hekimine gittim...Çok seviyorum bu aile hekimini elinden gelse hiç ilaç vermeyecek... Hele ki kırk yıllık arkadaşımmış gibi karşılaması yokmu insanın hastalığını hemen unutturuyor :)
Rahatsızlığımı anlatınca bana önce bu konu hakkında biraz bilgi verdi.. Bu geniz akıntısının sebeplerinden biri alerjilerin sinüzütü tetiklemesiymiş bu bende olmadığını sanıyorum... İkincisi burun kemiğindeki eğrilikmiş,buda geniz akıntısına sebep oluyormuş bu eğrilik ameliyatla düzeliyor ve bende mevcut bunu yıllardır Kulak Burun Boğaz doktorları söyledi ama bir türlü cesaret edip bu işe girişemedim.Tabi zamanla kronik sinüzite dönebiliyormuş... En kısa zamanda olmak lazım bu ameliyatı :(
Doktorum ilaca başlamadan önce bir hafta doğal bir kaç yöntem deneyelim, sorun çözülmezse ilaca başvururuz dedi. Sizlerinde sıkıntısı varsa bu konuda İlaçtan önce ilk hafta tedavisi aşağıda;
Öncelikle bol sıvı alınacak günde 3 LİTRE SU.........
Bir silme çay kaşığı tuz ve yarım çay kaşığı karbonat bir su bardağı ılık suyun içine konup karıştırılacak ve sabah akşam burundan çekilerek geniz temizlenecek...
Tabi bu çok ileri düzeyde kronikleşmiş sinüzitler için kesin çözüm değildir ama rahatlamasına faydası olur sanıyorum... Belki sizde aynı sıkıntıları yaşıyorsunuzdur yada belki bir gün yaşarsanız diye yazdım... Sağlıklı günlere...
30 Kasım 2011 Çarşamba
ARALIK.......
Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu.
İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı.Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan.Bir parçasına dün dedi, diğer parçasına bugün, öteki parçasına da yarın.
İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı.Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan.Bir parçasına dün dedi, diğer parçasına bugün, öteki parçasına da yarın.
Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düşünüp pişman oldu,yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı.Farkında olmadan rezil etti bu gününü.Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı.
Bu günü eline yüzüne bulaştırdı…Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün!
Can Dündar
Can Dündar
Yılın en güzel ayı bence Aralık...
Sıkıntıların, kötü sonların bittiği.. Yeni başlangıçların yapıldığı, yeni projelerin üretildiği, yeni rotaların çizildiği, yeni yıldan beklentilerin üretildiği en güzel ay....
Belki her istediğimiz yolunda gitmiyor ama umut etmek yolu yarılamak demektir...
İnsanlara inanmak, yarım kalan işleri bitirmek, yeni projeler hedeflemek, bu yıl kendim için ne yapmalıyım sorusunu düşünmek için en uygun ay Aralık.... Başlamak bitirmenin yarısıdır derler... Bir şeyleri hedeflersek, niyete koyarsak başarmanın verdiği haz herşeye değer....
Evet, arkadaşlar kafamızda bir liste yapıyoruz, bu son ayda yarım kalan işlerimizi tamamlayabiliyormuyuz? Yada yeni yıl için yapılacaklar listesine mi atıyoruz... yeni yıldan neler bekliyoruz.. hedeflerimize ulaşabilmek için hangi adımları atmamız lazım....
Ben elimde bayadır bekleyen yeni yıl örtümü bitirdimmm.. Nihayet :).... yeni yılda yapacaklarım listesinide düşünmeye başladım... Kişisel gelişimim, el becerilerim, dostluklarım, ailem adına neler yapabilirim.. Bir adım daha ileri nasıl gidebilirim... Unutmayalım yarışımız kendimizle başkaları ile değil...
25 Kasım 2011 Cuma
KIŞ BAHÇESİ.....
Bazen annenin geçmişine bir kapı araladığında kendi geleceğini bulursun…
Bu kitabı elime aldığımda böyle bir hikaye ile karşılaşacağımı ummuyordum...
Hüzünlü bir aile geçmişi, anne ve kızları arasındaki buz dağları, İki zıt karekter kardeşlerin babalarının ölümünden sonra yaşadıkları ve annelerinin bitmek bilmeyen masallarının içinden çıkan gerçek hayat hikayesi.....
Değil, benim değil; başkasının yarası bu.
Ben buna asla katlanamazdım. Bu yüzden bu olanı alın saklayın,
onu toprağa gömün.
Lambaları alıp götürün.....
Gece.
Anna Ahmatova
Hüzünlü bir aile geçmişi, anne ve kızları arasındaki buz dağları, İki zıt karekter kardeşlerin babalarının ölümünden sonra yaşadıkları ve annelerinin bitmek bilmeyen masallarının içinden çıkan gerçek hayat hikayesi.....
Değil, benim değil; başkasının yarası bu.
Ben buna asla katlanamazdım. Bu yüzden bu olanı alın saklayın,
onu toprağa gömün.
Lambaları alıp götürün.....
Gece.
Anna Ahmatova
22 Kasım 2011 Salı
DOSTUMA!.......
"Ben; Benden olgun insan isterim karşımda! Benden dürüst, En ufak dalgada, ...Arkasını dönmeyecek kadar olgun... ...Arkamı döndüğümde, Sırtımdan vurmayacak kadar güvenilir… Bir o kadar cesaretli olmalı. Yağmurdan ıslanıp,fırtınadan kaçmamalı. Ayağı taşa takılınca kayadan korkmamalı. İşine gelince sevip, Zoru görünce bırakmamalı!..." CAN YÜCEL
Ne güzel söylemiş değil mi Can Yücel....
Siz ne dersiniz bilmiyorum ama belki yaş ilerleyince belki de yaşanmışlıklar bezdirince insan çok fazla seçici oluyor hayatta....Herkese gülümsemek, selam vermek, hatır sormak devam ederken; severek, isteyerek aradıklarının sayısı azalmaya başlıyor.... Ya da daha çok seçici olmaya başlıyoruz.. Hayatımıza kattığı artıları, eksileri düşünüyoruz bu insanların ve sadece merhabamızı bırakıyoruz onlara....
Oysa zamanında birlikte bir çok şey yaşanmış, ortak anılar fazlasıyla birikmiş.... Ama birden hayatımızdan çıkıyorlar ya da biz çıkartıyoruz...Artık sırtımızdan vurulmamayı öğreniyoruz vurula vurula...
Öğrenmek için belki bedeli ağır ödüyoruz ama bu da bizim yazgımız sanırım... İnsanları kendimiz gibi sanmak, en zor anlarında yanlarında olmak,hep fedakar olmak.....
Bazıları bizi hiç sorgulamadan yargılıyor, bazılarıysa sırf konuşmuş olmak için sadece kendi çıkarları için konuşuyor....Arkadan konuşmak bildikleri en iyi şey... yüzüne gülmek, sen gidince seni eleştirmek...
Çok şey mi istemiş oluruz dostumuzdan yanlışımızı yüzümüze söylese, en zor anımızda yanımızda olsa, beni sebep yokken de arasa, benimle yarış içinde olmasa, beni olduğum gibi kabul etse, gerektiğinde eleştirse, bana dostum olduğunu hissettirse.....
Gülerken herkes eşlik eder ya ağlarken, başarılara herkes ortak olur ya yenilgilere öyle bir dost edinin ki kötü gün kapıyı çalınca kapıya sizinle beraber baksın.
Ne güzel söylemiş değil mi Can Yücel....
Siz ne dersiniz bilmiyorum ama belki yaş ilerleyince belki de yaşanmışlıklar bezdirince insan çok fazla seçici oluyor hayatta....Herkese gülümsemek, selam vermek, hatır sormak devam ederken; severek, isteyerek aradıklarının sayısı azalmaya başlıyor.... Ya da daha çok seçici olmaya başlıyoruz.. Hayatımıza kattığı artıları, eksileri düşünüyoruz bu insanların ve sadece merhabamızı bırakıyoruz onlara....
Öğrenmek için belki bedeli ağır ödüyoruz ama bu da bizim yazgımız sanırım... İnsanları kendimiz gibi sanmak, en zor anlarında yanlarında olmak,hep fedakar olmak.....
Bazıları bizi hiç sorgulamadan yargılıyor, bazılarıysa sırf konuşmuş olmak için sadece kendi çıkarları için konuşuyor....Arkadan konuşmak bildikleri en iyi şey... yüzüne gülmek, sen gidince seni eleştirmek...
Çok şey mi istemiş oluruz dostumuzdan yanlışımızı yüzümüze söylese, en zor anımızda yanımızda olsa, beni sebep yokken de arasa, benimle yarış içinde olmasa, beni olduğum gibi kabul etse, gerektiğinde eleştirse, bana dostum olduğunu hissettirse.....
Gülerken herkes eşlik eder ya ağlarken, başarılara herkes ortak olur ya yenilgilere öyle bir dost edinin ki kötü gün kapıyı çalınca kapıya sizinle beraber baksın.
Yürekdir konuşan her zaman, dilin söylediğine bakmayın,
Sevgidir her zaman ayakta tutan,ayaklarınıza bakmayın,
Ruhunuzdur işiten güzel sözleri, kulaktır sanmayın,
Özlemdir taşıyan sizi, araçtır sanmayın,
Aşktır sizi hayata baglayan, para pulda aramayın.
DOST'dur sizi bittiğiniz anda sarıp sarmalayan, SEVGİLİ sanmayın...
Sevgidir her zaman ayakta tutan,ayaklarınıza bakmayın,
Ruhunuzdur işiten güzel sözleri, kulaktır sanmayın,
Özlemdir taşıyan sizi, araçtır sanmayın,
Aşktır sizi hayata baglayan, para pulda aramayın.
DOST'dur sizi bittiğiniz anda sarıp sarmalayan, SEVGİLİ sanmayın...
17 Kasım 2011 Perşembe
CANINIZ MI SIKILIYOR?
Yapabilirmiyim acaba! Ufff çok da güzel duruyor ama karışık galiba... Yok ya çarpı çarpı işte sorarım birilerine öğrenirim....Çok basit duruyor, ayıp değil mi bunumu yapamadın diyecekler....
Neyse ya sormıyayım, zaten kim varki etrafımda
yapan..... Nerden başlasam; dur önce internetten
araştırayım, nasıl yapılırmış...
Aaaa çok kolaymış iyi ki sormadım kimseye, rezillik yaaa... Bunumu yapamadın diyecekler...Zamanında Kız meslek lisesi kursunda Antep işi öğrenmiştim ama oda üç parça sehpa takımı yaptım onuda hoca aldı kermeste sattı izi bile yok, unutalı yıllar oldu yani...
Neyse başlamak demek bitirmenin yarısıdır dedim ve bir gün aldım kumaşı, ipi ve kitabı başladım.... O gün bugündür çok parça yaptım, beni çok zorlamadığından mı? akşamları terapi gibi dinlendirdiğinden mi ? bir şeyler yapmanın verdiği hazdan mı bilinmez kış gelince başlıyorum kanaviçeye...
Herkeze de tavsiye ederim. Bu masa örtüsü ablama....Henüz sadece bir kenarı bitti.... Belki yılbaşı hediyesi olur, belki de anneler günü :)....
15 Kasım 2011 Salı
BAYILMIŞIM...
Bayılmışım..... kendime geldiğimde 40 yaşındaydım... Kitabın adı hemen çekti beni, belki kırklı yaşlarda olduğumdanmı yada arka sayfasındaki kısa cümleler mi beni çekti bilmiyorum... İlk okumaya başladığımda uslüp olarak şaşırdım ama tiyatrodaki gibi ikinci perdeden sonra yani kitabın yarısından sonra roman tadını almaya başladım...
Şebnem Aybar güzel tesbitlerde bulunmuşş, gerçi biraz daha az argo kullansa daha iyi olurmuş ama oda onun takdiri... Okurken bazen güldüm, bazen de sorguladım...En önemlisi bazı konularda yanlız olmadığımı hissettim.
Kitabın ismindeki gibi bazen öyle kaptırıyoruz ki hayata kendimizi bir bakıyoruz kırklı yaşlardayız.. Yazarın da dediği gibi;
-İnsan 40'ndan sonra kırkayak oluyor, neresinden kesilirse kesilsin yürümeye devam ediyor....
Aslında biz kadınlar ne karmaşık, ne güçlü, ne duygusal, ne dayanıklı, ne becerikliyiz... Kitap kadınların halini kadın diliyle anlatıyor.. Size uyar, uymaz bilmem ama iç sorgulamalarımız, iç hesaplaşmalarımız hepimizde oluyor... En azından bunu bizim ağzımızdan bize dillendiriyor...Eski bir dostla sohbet tadında, yaşanmışlıkları anlatan bir kitap...
Bu kitabı okumak için 40 yaşında olmanız gerekmez, hatta kırk yaş altı okusun çok daha bilinçli gelsin kırklı yaşlara....
"Elime daha küçük bir ayna alıp arkamı da boy aynasına dönüp küçük aynayla popomu kesiyorum. Hiç fena değil.... Arkadan füze, önden müzeyim yani."
10 Kasım 2011 Perşembe
VARMISINIZ?
Geçen sene bugünlerdi.... 15 senenin yükü üzerimde, nasıl kurtulacağım bu yükten diye kara kara düşündüğüm günler... Öyle bir değişiklik olmalıydı ki bu yükü bir daha sırtlamayacağım, bir daha geriye bakıp ne yaptım ben demiyeceğim bir çözüm olmalıydı. Denenmiş, başarısız olmuş, sil baştan yeniden başla usuller istemiyordum... Öyle bir şey olmalıydı ki benim yaşamımla özdeşleşecek, yeni alışkanlıklar la hayatımı zorlaştırmayacak, bana doğruyu yanlışı öğretecekti....
Uzun zamandır takip ettiğim İtalya'da yaşayan tıp dokoru Mehtap Pasin Gualano ikinci kez bir grup insanın yeme alışkanlıklarını düzene sokmak, yeni bir yaşam tarzı öğretmek amacıyla kolları sıvamıştı. 7 Kasım benim miladım...
Mehtap'la başlayan ve çok şey öğrendiğimiz, kendi disiplinimizi sağlayabildiğimiz, özgüvenimizin tavan yapacağı günlere adım attığımız günler...Evet kilo herşey demek değil ki diyebilirsiniz ama sağlık söz konusuysa her bir gram fazla etin bize katkısı hiç yok. Yemek yemek çook güzel, biz Mehtap sayesinde yediğimiz her lokmanın ne kadar kıymeyli olduğunu, her fazla lokmanında bize ne kadar zarar vereceğini öğrendik...
Yapmadık mı arada kaçamaklar? Tabii ki yaptık ama sonrasında zaten yedim devam yemeye demedik... Arkasından nasıl toparlanmamız gerektiğini öğrendik... Kalıcı olmayı, sil baştan yapmamayı öğrendik...Su'yun önemini öğrendik... Metobolizmamızı sarsmayı öğrendik...
Hayat çok güzel arkadaşlar....Yemek yemek de çok güzel ama dünyada bu kadar aç insan varken bizim her yediğimiz fazla lokmanın, her çöpe attığımız fazla yiyeceğin vicdani rahatlığını hissetmek çok daha güzel inanın.... Şimdi diyeceksiniz ki biz nerden başlayabiliriz... Biz senin kadar şanslı değiliz Mehtap yeni bir sınıf oluşturmuyor...Evet ne yazık ki Mehtap bu grubuda başarı ile zayıflattı ve bitirdi...Ama sitesinde gün gün bize verdiği öğütler ve yeni yemek yeme modeli mevcut.. 7 Kasım 2010 tarihine kadar dönüp sizde başarabilirsiniz.... Sağlıklı olmak adına adım atabilir, yeni bir yemek yeme alışkanlığı kazanabilirsiniz...
İlk işiniz yarım litrelik bir su bardağı edinin,
incecik camı olsun, her yudumu içtiğinizde daha da içmek isteyin ve gün içinde en az iki litre su için.... 
İşteyim zaten çok yoruluyorum, ne zaman yürüyeceğim...Düşünün, iyice düşünün gerçekten yok mu zamanınız...
Unutmadan bakın diyet demiyorummm.. Sizde demeyin diyete girdim sözcüğü kalksın hayatınızdan...Güne, özel bir geceye gittiniz; sakın aç gitmeyin hafif yiyin. İnsanların eline koz vermeyin,yine diyete girmiş, amaan zayıflamak çok zor, Allah aşkına tadına bak çokk güzel..... Evett çok güzel ama bu bedene yazık değil mi? biz çöplük müyüz herşeyi yiyelim...Siz kıymetlisiniz, özelsiniz ve bedeninize girecek her lokma da özel ve sağlıklı olmalı...
mevsimlerdenroma.blogspot.com
3 Kasım 2011 Perşembe
BİR GÜN!....
99 depreminden sonra yıllar geçti, çok zor günlerdi çokkk... Herkes üzüldü ama en çok bunu yaşayanlar sıkıntı çekti ve üzüldüler... Şu an onların nasıl şartlarda, ne sıkıntılar çektiğini en iyi daha önce depremi yaşamış kişiler anlar.
Peki ne değişti yıllar içinde, şu an deprem olsa ne yapabiliriz? Nasıl organize olmalıyız? İlk anlarda neler yapmalıyız? Öncelikler kimlerin olmalı? o kadar çok soru var ki....
Van depremi ülke olarak hala hiç ders almadığımızı ve hiç bilinçlenmediğimizi, organize olmayı öğrenmediğimizi gösteriyor. Televizyon karşısında oturup olanlara ağlamakla hiç bir şey kazanamayız ve kimseye yardımcı olamayız. Sosyal sorumluluk projelerinde daha çok yer almalı, zor anlarda en kısa zamanda nasıl organize olacağımızı öğrenmemiz lazım....
Akut! kendi çabası ile halkı bilinçlendirmeye çalışan ve en zor anlarında halkın yanında olan bir gönüllü kuruluş.. Deprem anında neler yapmamız konusunda bizleri bilinçlendirmeye çalıyorlar bence en önemli ilk adımda bu olmalı...
İşte AKUT'tan hem bizleri hem de çocuklarımızı depreme hazırlayacak deprem öncesi eğitim
Peki ne değişti yıllar içinde, şu an deprem olsa ne yapabiliriz? Nasıl organize olmalıyız? İlk anlarda neler yapmalıyız? Öncelikler kimlerin olmalı? o kadar çok soru var ki....
Van depremi ülke olarak hala hiç ders almadığımızı ve hiç bilinçlenmediğimizi, organize olmayı öğrenmediğimizi gösteriyor. Televizyon karşısında oturup olanlara ağlamakla hiç bir şey kazanamayız ve kimseye yardımcı olamayız. Sosyal sorumluluk projelerinde daha çok yer almalı, zor anlarda en kısa zamanda nasıl organize olacağımızı öğrenmemiz lazım....
Akut! kendi çabası ile halkı bilinçlendirmeye çalışan ve en zor anlarında halkın yanında olan bir gönüllü kuruluş.. Deprem anında neler yapmamız konusunda bizleri bilinçlendirmeye çalıyorlar bence en önemli ilk adımda bu olmalı...
İşte AKUT'tan hem bizleri hem de çocuklarımızı depreme hazırlayacak deprem öncesi eğitim
1. Kendinizi korumak için odanın iç köşesine yani camdan uzak köşeye büzülerek, yan yatmamız ya da çamaşır makinesi, bulaşık makinesi gibi bir beyaz eşyanın yanına büzülerek yatmamız gerekmektedir. Buzdolabı da devrilebilir, o yüzden ona yaklaşmamak daha doğru olacaktır. Önceden kitap doldurup sardığınız bir sandık da koruyucu olabilir. Onun yanına sığınabilirsiniz.
2. Pencereden ve devrilecek ağır eşyalardan uzak durmalısınız. Pencere camları kırılabilir ve devrilen şeyler size çarpabilir.
3. Şöminelerden, ocaklardan ve sobalardan uzaklaşmalısınız.
4. Deprem anında okuldaysanız, sıraların yanına büzülerek yan yatmalı ve çocuklarımızı bu konuda bilinçlendirmeliyiz.
5. Deprem anında yataktaysanız, hemen yatağınızın yanına büzülerek yan yatmalı ve başınızı korumalısınız.
6. Deprem anında dışarıdaysanız, yapılardan olabildiğince uzak durmalı, diz çökerek başınızı korumalısınız.
7. Deprem anında dışarıdaysanız, direklerden, ağaçlardan ve binalardan uzak durmalısınız çünkü yıkılabilirler.
8. Deniz kıyısındaysanız hemen uzaklaşmalısınız çünkü bazı depremler dalga yaratabilir.
9. Açık alanda bulunmanız her zaman daha iyidir. Ancak yamaçlardan, taş ve kaya düşebilecek alanlardan uzaklaşmalısınız.
2 Kasım 2011 Çarşamba
ESKŞHR
Gezmek ve yemek…. Hayatta en güzel şeylerden biri sanırım…. Görmediğin yerleri keşfetmek, değişik tadları tanımak…..
29 Ekim’de gidilebilecek en uygun yerlerden biri olarak Eskişehir’i seçtik…Cumhuriyet şehri Eskişehir! Büyükerşen’la devleşen küçük turizm şehri….
Uzun zamandır gitmeyi planlamıştık ama bugüne kısmetmiş…Cuma sabahı yola çıktık, İsmail’in Yeri’nde bir kahvaltı molasından sonra öğlen gibi vardık. Önce otelimize giriş yaptık… Oteldeki tatlı, genç bayan şehrin gezilecek yerlerini anlatan bir harita üzerinde Eskişehir’i tanıttı.
Odunpazarı.. 19. yüzyılın mimarisi ile donanmış, ahşap süslemeli, cumbalı, rengarenk evlerin olduğu sokaklar…
Çiğbörek… Eskişehir’le özdeşleşmiş adeta… Yemeden olmaz… Diyetlere mola zamanı…Ucundan akan yağa rağmen L Bir de çiğböreği Kırım tatarları Kültür Derneği’nin Çiğbörek evinde yiyorsanız, siparişten önce tarihi evi gezme fırsatınızda oluyor.
Lületaşı…. Eskişehir deyince akla ilk gelenlerden….Pipolar, heykeller, kolyeler, yüzükler her şey var. El emeği, ustalık işi.....Buzdolabı magnetleri de süper... Tabii hemen alındı bir tane... Her gittiğimiz şehirden aldığımız gibi :)
Eskişehir cama şekil verme konusunda tam bir usta yetiştirme merkezi...
Üniversite de cam ustalığı bölümü var. Bizde gezerken tesadüfen bir atölyeye denk geldik. Tam bir görsel şölendi gencin cama şekil vermesi.Yılmaz Büyükerşan Eskişehir’i baştan yaratmış… Bilim sanat ve kültür parkını gezince bunu daha iyi anlıyorsunuz. Çok büyük bir alana yeşilliklerle dolu bir görsel şölen.
Parka gidince önce küçük bir trenle gezintiye çıkıyorsunuz…
Daha sonra Amerika’yı keşfeden Korsan gemisi Santa Maria geziyorsunuz, burası çocuklar için çok çokk eğlenceli….
Türkiyedeki önemli kulelerin benzerleri ile yapılan masal şatosu.....
Kentpark! denizi olmayan bir şehirde 350 mt uzunluğunda yapay plaj ve iki açık yüzme havuzu.. Parkta yok yok...bir yarı olimpik kapalı yüzme havuzu, oyun grupları, inşaatı süren kent evi, restoranlar, gölet, at binme alanları, büfeler.....
Eveet; Eskişehir anlatmakla bitmez bizim kaçırdığımız yada benim anlatmayı unuttuğum yerler olabilir ama gezilmeye, görülmeye değer bir şehrimiz.. Dilerim tüm şehirlerimiz ve tüm belediye başkanlarımız örnek alır...
Kaydol:
Yorumlar (Atom)