Gönül Süzgecim

     

      Maratonun sonu geldi; sınavların, okulun, erken

kalkmanın son günlerindeyiz...Çocuklar nihayet huzura

erecek, doya doya tatil moduna girecekler... Günde iki sınavın

olduğu at yarışları bitiyor, yorgun, bitkin ama neşe dolular.

   Bahçe çocuk sesleriyle dolup taşıyor, ayakları nasıl ağrımıyor

saatlerce bisiklet sürmekten anlamıyorum.

 Tabii benim gibi kırkından sonra bisiklet sürmeyi öğrenirsen, karşıdan

bakınca off bu ne zor iş, yorulmuyorlar mı dersin tabii :)
       Rüzgarın bol olduğu bir mekandayım, hafif

rüzgar  ruhumu ferahlatıyor. Karşı pencereden bakıyorum

hayata, sadece takip ediyorum bakışları, duruşları, gönülleri ve doygunlukları.

  

        Hiç kimseyi eleştirmek, eksilerini artılarını bulmak değil

niyetim. Sadece gönül süzgecimde kalanlarla devam etmek

istiyorum hayata.

       Evet gönül süzgecim; delikleri o kadar çok ve küçük ki

aralarından sızıp düşmek aslında çok imkansız bana göre ama

nasıl düşüyorlar bende anlamıyorum bir bakmışım düşmüş ve

buharlaşmışlar... Sanki hiç yaşamamışlar...Kalanlarla hayat huzur içinde devam ediyor...