BİR GÜN!

       Oturmuşuz bir pastaneye sabahın köründe... Az da değil yirmi, yirmibeş kişi. Hiç bir amacımız yok, tek amaç birlikte olmak ve kuralları yıkmak.. Sanki kurallar yıkılmadan birlikte olunamıyor mu? Ceplerde para sınırlı ancak bir pastaneye gidecek kadar...Tam  kolaları söylemişiz o sırada içeri bir adam giriyor... Hiç fark bile etmiyoruz onu ama o bizi fark ediyor ve ilgili yerlere iletiyor.

      Neden ordayız? biri gidelim dedi ve baktık ki herkes gidiyor bizde gitmeliydik..Dostluklarda yanlışlıklar yaşanmadan, hiç birbirini kırmadan, kimse kimsenin kuyusunu kazmadan nasıl böyle bir gurup bir arada durabiliyoruz... Bizi birbirimize kenetleyen bu gücü nereden alıyoruz?  


     Ertesi gün isimlerimiz okunuyor veeee müdürün karşısındayız..Suçumuz bize okunuyor okulun son günleri, bahar gelmiş, kanlar kaynamaya başlamış, dersler sıkmaya, hocalar çok konuşmaya başlamış ve biz ne yapmışız okula gitmeyip bir pastane köşesinde cola içmişiz. Müdürün sesi yükseliyor istediğiniz kola olsun ben size kasayla göndereyim...Eeee yaş onyedi, arkadaşlıklar doruk noktasında, hayatımızda sadece onlar var, kola bahane muhabbet şahane..Kim takar okulun müdürünü!

    
      Yıllar ne çabuk geçti... Dün ne yediğimi unutuyorken şimdi bunları nasıl hatırlıyorum kendime çok şaşırıyorum. Yaşlanmak bu olsa gerek...Gerçek dostluklar böyle oluyor, aradan yıllar geçsede koyduğun yerden başlayabiliyorsun...Onları görmediğin geçen yılları zaman tünelinde gibi hızla öğrenmek istiyorsun arada geçmişi yad etmek, aklına gelen dostları sormak istiyorsun...

      İşte bizden birkaçımız yıllar sonra bir araya gelip bunları yapacağız.. Bazen hüzünlenip, bazen kahkaha atacağız.. Muhabbetin belini kırıp, bol bol sarılacağız...Yıllar sonra bulmuşuz birbirimizi yaş berkemale ersede gönüllerimiz onyedi, belki okuldan kaçmayız ama buluruz yapacak kaçamaklar...