KAÇARKEN!

                 Kaçarken yakalandım mı desem acaba...Odaya giriyorum bir de muhabbetin

tam ortasına son bir kaç yıldır hissettiğim benden  on, on beş yaş küçüklerin beni bunaltan

kişilik sancılarının tam ortasına...

 
              Bilmiyorum o dönemlerde yani 30 lu yaşlarda bizdemi öyleydik diyeceğim ama

 bir an düşünüyorum hayır biz böyle değildik biz her zaman büyük, küçük saygılıydık.

 Her zaman insana değer verdik bulunduğu konum hiç bir zaman önemli değildi

 gözümüzde kimi zaman apartmanımızın merdivenlerini silmeye gelen teyze masamızın

 baş köşesinde  çayını içti kimi zaman aynı sandalyede maddi olanakları çok daha iyi

 bir insan oturdu...

Hiç demedik bu insan çok zengin buna çok

 hürmet etmeliyiz yada bu insan çok fakir,

 elbiseleri kirli evimize almamalıyız..

 Hiç demedik benim kariyerim çok iyi beni

 asla ezemezler, asla ezdirmem..

 Hiç demedik ben özgür bir insanım her

istediğimi yaparım, sadece istediğim

insanlarla muhabbet  kurarım...

            Tümü insandı bizim için, herkes eşit sevgiyi ve saygıyı hak ediyordu...

  Büyüklerimiz bize böyle öğretti de....Sonraki gelen nesile ne oldu?

           Bu geçiş sürecindeki kısıtlamalar ve özgürlükler

 onları nasıl  bu kadar farklı yaptı bazen anlamakta

 güçlük çekiyorum...

 Bazen bizim gönül rahatlığıyla dostlarımız için yaptığımız

 fedakarlıkları ben böyle kendimi asla ezdirmem diyecek

kadar çok özgüven sahibi olduğunu sanan bu nesil

 sadece etrafındaki çook samimi olduğunu iddia ettiği

 iki, üç arkadaşıyla dolaşırken gün geldi hepsi birbiri

ile küs,  kankalık bitmiş düşmanlık çanları ile dolanır oldular...

 Oysa bizim için ne kadar önemliydi o

 dönemlerde ve şimdi dostluk, komşuluk,

 arkadaşlık...

Biz tanıdığımız veya tanımadığımız  her insana

karşı sorumlu hissettik kendimizi, hep onlarında

 o an ne hissedebileceklerini düşündük ve ona


 göre davrandık...İnsanları üzmek, kırmak, hor görmek bize yapışmayan etiketlerdi..



            İşte bu yüzden o oda beni boğdu! Seni dinlemiyorsa ver cezasını, asla ben kendimi

ezdirmem, o kimki seninle konuşuyor...Bu sözler yankılanırken duvarlara kaçtım... Bazen

 kaçmak kurtuluştur hele ki sadece en doğruyu ben bilirim at gözlüğü ile bakanları

 değiştiremiyorsan hemen kaç o ortamdan....  Ben de böyle yaptım arkama bile

 bakmadan, yorumsuz bırakarak ortamı  kaçtım... Nereye mi....

        UYAN

             

Su akar yolunu bulur demiş birileri....


 Belki de hep bu su yatağının yolunu değiştirmeye çabalamakla geçiyor ömrümüz.


 Oysa rahat bıraksak hayatı dedikleri gibi su akacak yolunu bulacak...

  Hırslar, istekler, hedefler zamanı durdurmamıza

yetmiyor daha çok  hızlı akmasını sağlıyor, sanki

hedeflere ulaşınca en mutlu biz olacağız sanıyoruz ama bir de bakmışız yeni bir amaç uğrunda yeni

çırpınışlar... Kısır döngü hep aynı çark.

       Arayışlarımız, yol arkadaşlarımız, yaşımız ilerledikçe tükeniyor sanki.


 Daha seçici, daha güvenli hissetmek istiyoruz kendimizi.


 Kalabalık değil gerçek bir, iki dost olsun yetiyor hayatımıza...

     

Bazen diyorum ki sahip olduklarımızın tadını çıkarmayı

dahamı iyi öğrensek belki o zaman sahip

olmadıklarımız için hayıflanmaya

ayıracak zaman bırakmayız.



 Hayat çok kısa değil mi aslında  bir varız bir yokuz!

 Sevemediğimiz insanlar, yakalamayı başaramadığımız fırsatlar,

amaçsızca sürüklenip gitmesine izin verdiğimiz mutluluk anları...

Hep sonucunu daha önceden bildiğimiz ama kazananı seçemediğimiz bir yarış mı bu hayat...

   

  Belki de hayata bakışımızı değiştirmek lazım....
 

 Bir annenin gözündeki şefkatle,

 Bir çocuğun gözündeki masumiyetle,  

 Bir hastanın gözündeki umutla,

 Bir savaşçının gözündeki cesaretle  ve


 Bir arkadaşın gönlündeki güzel yüreği ile  bakmalıyız hayata...

Bir dostum hep der ki; ölünce zaten hep uykuda olacağız hayat kısa uykuda geçiremem ömrümü.

Sanırım artık uyanma zamanı!


           

KAPILAR...

Merhaba mekemmel pürtelaş, sevgi arsızı, yandaş medyası. Sözüm sana...

Sen beni anlarsın, anlaman lazım az çok tanırsın...

Nedir bu koşturmaca! Dursana ... yürüyen merdiven bu, orda da koşulmaz ki, nihayetinde bir elektiriğe 

bakar ömrün kesildi mi puff! Kaldın ortada :)

Bir oraya bir buraya saldırı hali bu savaş öncesi erzak depolama sanki...

 

Nedir bu kapı görünce bodoslama dalma isteğin?

Bütün vücudunla al gülüm ver gülüm ittirişlerin..

Yahu ne oluyor? Kapılar, kapılar, kapılar... Her yerde 

notlar! Bu kapı açılmalı, açılmadı...

Zorlamalı! Ya gelirde O açarsa BU kapıyı... Eyvah 

kapım kapıldı eyvah  şansım azaldı.

 Neyse sırada yeni kapı var. BU kapı beni sevsin... Sevmeli bir

 aldım üç verdim, sevmeli bir aldım 5 verdim SEVMELİİİ...

Acaba kapıları depolasa çözer mi sorununu? Kim bilir belki!Ya da 

kapıları yan yana, üst üste dizip asıl olan hanın  kapısını açmayı denemeli? 

Ama kapılar birbirine kenetli değilse puff diye çökmez mi?